De Legende van Dr. Surf

In februari 1998 start de politie, Interpol, CIA en de FBI een grootscheeps onderzoek naar Dr. Wyan Brilson, die in verband wordt gebracht wordt met Dr. Surf, de mysterieuze dood van tientallen surfers over de hele wereld én recentelijk het ontregelen van optredens van de populaire surf-beat band “The Surphonics”. Het vermoeden bestaat dat Dr. Brilson, tot 1997 een briljant en wereldwijd fameus micro-chirurg, verworden is tot zijn alter-ego “Dr. Surf”.

Het levensverhaal van Wyan Brilson is zowel fascinerend als schokkend. Als zoon van Bob en Martha Wilson geboren in 1960 in Santa Barbara blijkt al snel dat de jonge Wyan anders was dan zijn leeftijdsgenoten. Een grote voorliefde voor surfen en surf-muziek werden gecombineerd met een fascinatie voor kind-oneigenlijke zaken als menselijke anatomie, psychologie, dictators als Hitler en Stalin en Amerika’s meest beruchte serie-moordenaars. Wyan ontpopt zich tot een briljant leerling en blijkt hoogbegaafd te zijn. Op 12-jarige leeftijd word hij door verschillende vooraanstaande universiteiten uitgenodigd om te komen studeren. Hij kiest voor UCLA vanwege hun grote en vooraanstaande medische faculteit en omdat hij dichtbij zijn passie kan blijven: surfen en surf-muziek.

Zijn persoonlijk leven is echter een stuk minder rooskleurig. Als kind heeft hij last van ongekende driftbuien, heeft weinig sociale kontakten en is, mogelijk door zijn hoogbegaafd zijn, op school een buitenbeentje. Thuis zijn Martha en Bob vaak ten einde raad met hun driftige zoon, zodat dat hij regelmatig door hen geslagen en opgesloten wordt.

Omdat hij geen vrienden heeft is hij vaak alleen aan het surfen en als blijkt dat hij regelmatig gepest wordt door mede-surfers verlegt hij zijn surf-activiteiten naar de avond en nacht, en draagt hij in plaats van een zonnebril een zwart masker om niet herkend te worden. Hierdoor verwerft hij de bijnaam “The Masked-surfer”. Als hij 22 is wordt hij aangesteld als Chef de Clinique van het “Medical Centre for Micro-and Neuro-surgery” in Santa-Barbara. Kontakt met zijn ouders heeft hij dan allang niet meer en zijn sociale kontakten met mede-studenten en docenten zijn tot een minimum beperkt.

Als Chef de Clinique ontpopt Wyan zich enerzijds als een briljant micro-chirurg die menig door haaien of koraal verminkte surfers weer oplapt. Vanuit de hele wereld komen verminkte surfers naar Santa Barbara in de hoop geholpen te kunnen worden door de fameuze Dr. Brilson. Anderzijds gaan de geruchten dat Wyan als leidinggevende van de kliniek er een meedogenloze en dictatoriale management-stijl er op na houdt. Hij duld absoluut geen tegenspraak, zijn wil is wet en als je het niet met hem eens bent kun je vertrekken. Er doet op een bepaald moment zelfs een gerucht de ronde dat Wyan met regelmaat personeel mishandelt.

Maar de buitenwereld ziet alleen de briljante chirurg en ook op het strand onder de surfers geniet hij inmiddels aanzien, alhoewel hij zich nimmer overdag op het strand laat zien. De nachtelijke surfpartijen blijven en zodra andere surfers zich ook ‘s nachts laten zien op zijn surf-spots, verlegt hij zijn surf-activiteiten naar een andere plek. Zo blijft hij ongrijpbaar en alleen.

Dan slaat het noodlot toe. Op de morgen van 11 augustus 1995 wordt Wyan zwaargewond aangetroffen op het strand van Ventura County. Zijn linkerarm is er afgebeten, zijn been onherstelbaar beschadigd en zijn gezicht is onherkenbaar verminkt. Wyan blijkt aangevallen door een haai. Hij wordt overgebracht naar zijn eigen kliniek, maar daar kan men de verminkingen niet herstellen.

Na een jaar van revalidatie wil Wyan weer aan het werk. Hij is er vast van overtuigd dat hij met één hand nog steeds een betere chirurg is dan menig ander chirurg, sterker nog; hij beschouwd zich nog steeds als dé micro-chirurg! Helaas denkt het bestuur van “Medical Centre for Micro-and Neuro-surgery” daar anders over: Op 17 september 1996 wordt Dr. Wyan Brilson officieel ontslagen. Op de stranden probeert hij tevergeefs zijn naam en faam bij de surfers te laten gelden, maar omdat niemand hem herkent door de vreselijke verminkingen wordt hij afgedaan als een gek en verstoten door de surf-scene.

Vanaf dat moment lopen de verhalen en geruchten uiteen. Er bestaat een lezing dat Wyan het vliegtuig naar Brazilië heeft genomen en daar een bordeel voor ontheemde surf-meisjes heeft geopend. Anderen zeggen weer dat hij nog steeds bij nacht en ontij de stranden van Ventura en Rincon bezoekt op zoek naar zijn afgebeten arm. Weer anderen zeggen dat ze “iemand” brullende van gekte de oceaan in hebben zien rennen om vervolgens door de golven verslonden te worden. Het laatste wat men hem hoorde roepen was; “Revenge! Revenge! Beware, I’ll be back! “.

De meest fascinerende bloemlezing is dat Wyan zichzelf zou hebben geopereerd en zichzelf een nieuwe arm en een nieuw gezicht zou hebben gegeven.
Feit is dat sinds de herfst van 1996 niemand meer iets officieels van hem vernomen heeft.

In de zomer van 1997 wordt Ventura County opgeschrikt door de dood van 2 jonge surfers. Hun ontzielde lichamen spoelen aan en beide missen hun linkerarm en hebben een gruwelijk verminkt gezicht. Aanvankelijk denkt men dat een Witte haai hier verantwoordelijk voor is, maar als er binnen een maand wederom 2 jonge surfers dood worden aangetroffen met eenzelfde soort verwonding begint men te vermoeden dat er opzet in het spel is. Een grootscheeps onderzoek wordt gestart maar loopt al snel dood, ondanks het feit dat er, in de herfst van 1997, nog 23(!) surfers het leven laten.

In december 1997 krijgt het verhaal een schokkende wending. De LA-Chronicle ontvangt een brief, in bloed geschreven, met de woorden: “Surfing and listening to Surf-music is dangerous and forbidden! Ondertekend: Dr. Surf. Surf-bandjes krijgen soortgelijke brieven en uitbaters die regelmatig surf-muziek op hun programma hebben staan eveneens. Dr. Surf wordt een legende en elke surfer heeft wel een verhaal dat ze hem gezien of gehoord hebben.

Gruwelijk is het verhaal van Mike Dove. Op 25 januari 1998 komt hij zwaargewond het politie-bureau van Huntington binnenkruipen. Ook hij mist zijn linkerarm. Vlak voor hij het leven laat kan hij zijn verhaal nog vertellen, maar gezien zijn mentale en fysieke toestand is ook dit moeilijk op waarde te schatten. Hieronder volgt het politie-verslag van het verhaal dat Mike vlak voor zijn dood vertelde opgenomen op tape door de dienstdoende agent, Dick Bale.

The Story of Mike Dove

Officer Bale: "Oh my God, what happened?"
Victim: "It was that dude, man! That maniac!!"
O.B.: "Which maniac? What are you talking about?"
Victim: "Dr. Surf, oh my God, Dr. Surf...He exists! His face..no,no.. that face..please help me! Help me!! He bit of my arm, man....my arm!!! His teeth look like SHARK-TEETH...oh noo!!!"
O.B: "Easy..easy, now can you exactly tell me what happened?"
Victim: "Me and my surfer-girl were laying on the beach, listening to the Beach Boys, smoking some pot and making out a bit..then suddenly in the dark of the ocean I heard a sound, like somebody was laughing hysterical....it was a repulsive sound, man....horrible! I saw the contours of a surfer, so I thought one of the dudes was making a joke, ya know, to scare us.....but then again that horrible laughter started it again and suddenly he was all over us...my god, that face..he was dressed in a white doctor’s coat all drenched with blood, his nose looked like the nose of a witch...and he wore a scary, black mask!"
O.B: What happened then?
Victim: "HE BIT OF MY ARM, MAN!! And he dragged Suzie into the ocean! She’s gone man! He took her!! He took......"

At this moment Mike Dove died. Officer Bale later told that he “had never ever saw someone so terrified” in his life. “His remaining eye filled with terror and madness” Dick Dale stated.

Vanaf deze gebeurtenis is Dr. Surf nummer 1 op de FBI’s en CIA’s “most wanted persons” en het onderzoek wordt met grote intensiteit hervat. Vanuit andere landen komen ook berichten van omgekomen surfers, met een grote gelijkenis aan doodsoorzaak. De surf-scene stort in, surfbandjes worden ontbonden en de platenindustrie meldt een omzetdaling van bijna 100% op surfmuziek.

Dr. Surf verschijnt voor het eerst in het openbaar tijdens een live-performance van de surf-beatband “The Surphonics” in juni 2005. The Surphonics zijn niet bijgelovig en weigeren hun passie, de surf-beat, op te geven voor een “legende” als Dr. Surf. In een interview hadden de Surphonics een ferm standpunt over de kwestie ingenomen: “Wij laten ons niet intimideren. Als Dr. Surf een vent is en echt bestaat, dan laat hij z’n ware gezicht zien!” We zullen hem zo geselen met onze surf-beat dat hij zichzelf nooit meer laat zien!”

En toen verscheen hij….Tijdens een optreden van The Surphonics stormde de maniakale Dr. Surf ineens het podium op. Hij probeerde het publiek te besmetten met, naar wat later bleek, het zgn. “Wipe-out”-virus en de band het spelen van surfmuziek onmogelijk te maken. Qua uiterlijk zoals Mike Dove hem beschreven had vlak voor zijn dood; verschrikkelijk verminkt, één arm, mank en gemaskerd. Toen bleek dat hij de band (die de draak met hem staken door eenzelfde soort maskers te dragen) en het publiek niet kon besmetten, stal hij de Fender Jaguar van zanger Joey Pandero (gevreesd werd voor zijn leven, want hij was niet uit de kleedkamer gekomen). Later bleek dat hij gewoon had zitten poepen en niets had gemerkt van het gebeuren) en probeerde hij met een contra-actie de avond alsnog te ontregelen. “You wanna surf?!?!? THAN SURF TILL YOU DROP!!!” brulde hij, en zette “Miserlou” van Dick Dale in.

The Surphonics lieten zich niet van de wijs brengen en met een surf-beatritueel werd Dr. Surf van het podium verjaagd. De in allerijl gewaarschuwde politie kon echter geen spoor van Dr. Surf ontdekken. Alsof hij in rook was opgegaan. In de kleedkamer trof men nog wel een macaber toneel aan: het masker van Dr. Surf en met bloed op de muur geschreven:

To be continued……